Grooming – uwodzenie dzieci przez Internet.

Grooming polega na działaniu dorosłego sprawcy, które przybiera charakter manipulacyjny wobec małoletniego poniżej 15 roku życia. Sprawca stara się uzyskać zaufanie małoletniego przy pomocy środków teleinformatycznych, szczególnie internetowych sieci społecznościowych w celu nawiązania z nim relacji o charakterze seksualnym. Uważa się, że czynnikami sprzyjającymi zaistnieniu przestępstwa tzw. wiktymizacji, w tym przypadku groomingowi mogą być niekorzystne zjawiska w sferze psychicznej małoletniego sprzyjające podatności na manipulacje, szczególnie ze strony osób mogących stać się dla małoletniego swoistymi autorytetami. Za takie czynniki uważa się: brak zaspokojenia potrzeb emocjonalnych, obniżone poczucia własnej wartości, zmniejszone poczucie bezpieczeństwa.

Przestępstwo groomingu zostało wprowadzone nowelizacją Kodeksu Karnego 8 czerwca 2010 r., gdzie grooming został spenalizowany w rozdziale XXV z mocy art. 200a § 1 i 2, co wskazuje, że istotą przestępstwa jest naruszenie przedmiotu ochrony jakim jest prawidłowy rozwój psychofizyczny małoletnich. Ustawodawca w art. 200a określił dwa typy zachowań przeciwko wolności seksualnej popełnionych przy użyciu sieci teleinformatycznych przeciwko małoletnim poniżej 15 roku życia.

W myśl § 1 przestępstwem jest działanie sprawcy polegające na nawiązaniu kontaktu z małoletnim poniżej 15 roku życia za pomocą systemu teleinformatycznego, gdzie sprawca wprowadza małoletniego w błąd, wykorzystuje taki błąd lub niezdolność małoletniego do pojmowania sytuacji ze względu na młody wiek albo przy użyciu groźby bezprawnej, zmierza do spotkania z nim w celu: zgwałcenia, wymuszenia czynności seksualnej, obcowania płciowego z osobą małoletnią lub doprowadzenia jej do poddania się czynnościom seksualnym, jak również produkowania lub nagrywania takich treści. Przestępstwo określone w tym paragrafie zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 3. Przestępstwo stypizowane w § 1 w zakresie art. 197 § 4 kk oraz w art. 200 kk, zawiera w sobie przestępstwa objęte dyspozycją art. 240 kk, który stanowi o prawnym obowiązku zawiadomienia organów ścigania w przypadku powzięcia wiarygodnej informacji o usiłowaniu lub zaistnieniu takiego przestępstwa. Niezawiadomienie organów ścigania jest zagrożone karą do 3 lat pozbawienia wolności. Z oczywistych względów karze nie podlegają ofiary przestępstwa, które zaniechały zawiadomienia o czynie oraz osoby, które zaniechały zawiadomienia organów ścigania, mając dostateczną podstawę do przypuszczenia, że wymieniony w art. 240 § 1 organ wie o przygotowywanym, usiłowanym lub dokonanym

czynie zabronionym. Nie podlega także karze ten, kto zaniechał zawiadomienia z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.

W § 2 spenalizowano złożenie małoletniemu poniżej 15 roku życia propozycji obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej czynności seksualnej lub udziału w produkcji lub utrwalaniu treści pornograficznych, przy czym sprawca zmierza do realizacji swojego celu np. ponaglając lub wymuszając takie spotkanie. Kara za czyn określony w § 2 rozciąga się od grzywny, kary ograniczenia wolności do kary pozbawienia wolności do lat 2. Należy zaznaczyć, że w tym przypadku ustawodawca preferuje kary wolnościowe.

Omówiony przepis stanowi, że przestępstwo groomingu jest przestępstwem kierunkowym, popełnionym w określonym celu oraz jest przestępstwem umyślnym. Różnica miedzy § 1 i § 2 leży nie tyle w różnicy reakcji karnej na czyn, lecz wypływa z braku typowego działania przestępczego sprawcy, który składa propozycję wprost i nie posługuje się przy tym wyzyskaniem błędu, wprowadzeniem w błąd lub groźbą wobec małoletniego.